dziesięć tysięcy pomysłów na wpisy, ale pisała długo nie będę. Pierwsze kartki dziś wystawią się. Jeden obrazek, 3 warianty. Bez zachwytów. W naturze prezentują się znacznie lepiej. And i voila:

i zbiorówka

Historyjka z kartkami była następująca (a jednak pisanie rozciągnie się...). Siedzimy sobie biesiadnie, jakoś chyba w kuchni. Najwspanialsze miejsce w domu. Razmówki o rzyci Maryni. Nagle q woli przypomnienia rzucam zapytanie:

- kartki ślemy?

- ślemy - odpowiada Małż.

- to konieczność kupić.

-  może lepiej zrób!

- nie chce mi się. Nie mam natchnienia, woli, ambicji. Kupujemy.

- Robimy!

- kto my? Dopomożesz?

- Ty robisz, dopomoże Kasia.

- ... ale może... W sklepie ładne są. Widziałam. Słowo.

- Nie ma może, nie ma sklep. Rób!

- nie chcę.

- Musisz. Rób. Tylko Twoje, innych nie ślemy. Dla swoich znajomków kup, inne rób!

Co było robić. To chyba odpowiednio zachęciająca zachęta. Inna sprawa, że Małż się rozpuścił. Spodobało Mu się rękodzieło żony. Znajomki, to osoby przez chłopa nieznane, takie przypadkowe, mało znaczące... nawet dla mnie...